थकून आलेल्या बापाच्या पाठीवर हट्टाने बसून कधी घोडा घोडा तर कधी साखरेच पोत खेळत, थकत, बापाच्याच कुशीत विसावत रम्य ते बालपण सरून गेल ! बापाची हरवलेली ती कुस पुन्हा गवसलीच नाही ! मिसरूड फुटत गेल,लहानपणी लेकराच्या हट्टापायी घोडा बनलेला बाप जसा सूर्यासारखा दाहक वाटायला लागला तस बापाच्या कुशीत शिरायचंच राहून गेल ! तरुणपण आल, बापाच्या स्वप्नांचं ओझ पेलवेनास झाल, बापाच्या स्वप्नांशी माझ्या स्वप्नांनी फारकत घेतली, जस बाहेरच जग आपल आणि बाप परका वाटायला लागला तस बापाच्या कुशीत शिरायचं राहूनच गेल ! बाहेरील झगमगणाऱ्या जगाने डोळे दिपायला लागले, मित्रांच्या मिठीत सुख दिसायला लागल ! मर मर कष्ट करून रक्ताचं पाणी करणाऱ्या बापाच्या सुरकुत्या कधी वाढत गेल्या कळलच नाही तस बापाच्या कुशीत शिरायचं राहूनच गेल ! दिवस सरत गेले, बाप थकत गेला, झगमग दुनियेच्या दुकानदारीने डोळ्यासमोर अंधार उभा केला, बाप-लेकाच्या स्वप्नांनी घेतलेल्या फारकतीचा अंत जवळ आला, वाटल आता बापाच्या कुशीत शिरून ढाय मोकलून रडावं, बापाने पाहिलेल्या स्वप्नांना साकार करून जग पालथ घालाव ! परंतु नियती सोप्या शिक्षा कधी देत ना...